Vrienden van Dorothy

Niek Barendsen en Michiel Nooter zijn gay en single. Ooit hadden ze op een dronken nacht afgesproken: “Als we straks dertig zijn en we hebben niemand, dan gaan we samen door.” Dat is intussen alweer dertig jaar geleden. Gaan ze nog iemand vinden, of moeten ze toch maar de boel bijeen harken en samen verder – en moeten ze dan ook echt in één bed?

Doorsneden met hun persoonlijke verhaal en zoektocht naar de ware, met vallen en opstaan en de moed der wanhoop, zien we de grote historische momenten uit de geschiedenis door de eeuwen heen, als een soort ‘welkom bij the gays’: van een turbulent huisfeestje bij Plato thuis, naar het afscheid van Oscar Wilde en zijn Bosie, tot een ruzie tussen Wim Sonneveld en Albert Mol, tot George Michael op het openbaar toilet. Ze gaan in vogelvlucht door de eeuwen en eindigen in onze tijd met conversietherapie en het groeiende geweld tegen gays.

Het is niet het eind van de wereld, hoor.
Maar ja, je past je wel aan, hè.
Kijk – vroeger liepen we hand in hand op straat. Maar dat kan echt niet meer in deze buurt, als twee mannen.
Soms zie je hier weleens toeristen hand in hand lopen of zoenen en dan denk ik: je vraagt om gedoe.
Het belangrijkste is dat we NIET gay overkomen.
Dus we raken elkaar nooit aan. We houden nooit elkaars handje vast. En we draaien geen Beyoncé of ABBA, en zeker geen I Will Survive. Dat moet je niet willen.
En we lopen gewoon stoer. Vierkant. Alsof we iets gaan ophalen in een ijzerwarenwinkel. Kijk, zo.
Let nou op je ellebogen.
Oh ja, de ellebogen.

Vrienden van Dorothy is voor iedereen herkenbaar en invoelbaar – en niet alleen voor gays!

Theaterkrant over De huisjesmelkers-show (2025):
Niek Barendsen en Mylou Frencken maken een glashelder juweel van een gewaagd, en ook heus complex onderwerp. Het is ook gedurfd in deze tijd van hard wereldnieuws dit unverfroren pleidooi voor de rijkdom te brengen. Dat komt vooral dankzij de vele subtiliteiten en vaardig gebrachte dubbele moraal van tekst en acteerstijl.